Οι επικριτές των άμεσων στεγαστικών πολιτικών επικαλούνται συχνά το αρχικό κόστος παροχής κατοικίας, αντιμετωπίζοντάς το ως επιπλέον δημόσια δαπάνη. Ωστόσο, τα ερευνητικά δεδομένα ανατρέπουν αυτόν τον ισχυρισμό, τεκμηριώνοντας ότι το Housing First επιφέρει άμεση εξοικονόμηση πόρων για το κράτος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Φινλανδία, η μόνη ευρωπαϊκή χώρα με σταθερή μείωση της χρόνιας αστεγίας. Σύμφωνα με μελέτες (όπως του ιδρύματος Y-Säätiö), η στέγαση ενός άστεγου ανιθρώπου με σύνθετες ανάγκες εξοικονομεί στο κράτος έως και 15.000 ευρώ ετησίως, μέσω της δραστικής μείωσης των έκτακτων κοινωνικών και υγειονομικών υπηρεσιών.

Παράλληλα, συστηματική οικονομική ανασκόπηση στις ΗΠΑ από την Task Force Προληπτικών Υπηρεσιών (CPSTF) κατέδειξε ότι για κάθε 1 δολάριο που επενδύεται στη μόνιμη υποστηρικτική στέγαση με τη μεθοδολογία του Housing First, η κοινωνία εξοικονομεί κατά μέσο όρο 1,80 δολάρια από τον περιορισμό άλλων δημόσιων δαπανών.

Η εξοικονόμηση προκύπτει κυρίως από την αποσυμφόρηση των συστημάτων υγείας και δημόσιας τάξης, περιορίζοντας τις δαπανηρές νοσηλείες και επισκέψεις στα Επείγοντα. Όπως έδειξε η καναδική μελέτη At Home/Chez Soi, η μείωση χρήσης αυτών των υπηρεσιών αντιστάθμισε το 96% του κόστους λειτουργίας για τα άτομα με σύνθετες ανάγκες, ενώ για το πιο επιβαρυμένο 10%, η εξοικονόμηση ξεπέρασε το συνολικό κόστος της παρέμβασης.

Ταυτόχρονα, η ασφαλής κατοικία διακόπτει τον δαπανηρό κύκλο εμπλοκής με το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης. Όπως καταγράφει το Urban Institute στο Ντένβερ, η παρέμβαση επιφέρει μείωση των συλλήψεων (έως 40%), των επαφών με την αστυνομία (34%) και των διανυκτερεύσεων σε δομές κράτησης και αποτοξίνωσης (έως 65%).

Ενώ τα παραδοσιακά μοντέλα προσωρινής φιλοξενίας και αστέγων ανακυκλώνουν το πρόβλημα με διαρκές δημόσιο κόστος, η επένδυση στο Housing First προσφέρει μια τεκμηριωμένη, μόνιμη και οικονομικά αποδοτική λύση.